El mejor tanguero del mundo

Kristín Bjarnadóttir

El mejor tanguero del mundo

¿Querés bailar con el mejor tanguero del mundo?, me parece oírle decir y mi alegría de bailar se pone de puntillas, mientras esperamos, de pie, el siguiente tango, en la calurosa noche del otoño argentino. No oigo el plural; tampoco cuando repite la pregunta en inglés:

Do you want to dance with the best dancers in the world?

¿De qué estaba hablando? ¿Se refería a sí mismo?, con quien yo ya bailaba. Curiosa pregunta.

Ciertamente, él era un bailarín de mi gusto, y yo, siendo, como soy, una norte-europea y forofa del tango, decidí hace unas semanas que nuestros primeros pasos juntos no serían los últimos. Fue aquí, en este mismo local, en el Salón Canning de la calle Scalabrini Ortiz, en el viejo Palermo. Nos conocíamos de vista desde un cursillo de Corina de la Rosa y Julio Balmaceda, y me invitó a bailar en medio de una tanda, sorprendiéndome con su ímpetu y enérgicos molinos de viento, giros que me convirtieron en un aspa de molino. Seguirle era un reto divertido. Durante las siguientes semanas, enseguida me daba cuenta si estaba presente en la misma milonga que yo. A veces, él tampoco podía evitar verme, y en ocasiones sucedía que viajábamos juntos por las vías interiores del tango. Entre tanto, yo fui testigo de cómo él frecuentaba las diferentes milongas de Buenos Aires, al parecer siempre bailando con la misma concentración, en ocasiones obsesivamente, una tanda tras otra, con mujeres distintas, desde que la noche era joven y más apretado se bailaba en la pista hasta que sólo quedaban aquellos que, permaneciendo, se erguían en anónimos reyes y reinas de la noche, continuando con el baile cuando la orquesta había dejado de tocar, retornados los momentos de los discos compactos, pasada la hora de los pasitos muy cortos a causa del peligro circulatorio.

Al principio de la noche predomina la clase más disciplinada del tango social en las concurridas milongas. (En Europa, los amantes del tango hablan de tango social para diferenciarlo del baile de demostración, y los argentinos usan la misma denominación). Una coreografía preparada de antemano es imposible; es pura improvisación, una continua búsqueda de cómo interpretar la música sobre un espacio muy limitado de pista. La compenetración de cada pareja que baila pecho con pecho, mejilla con mejilla o frente con mejilla, se arrugaría si no hubiese armonía entre las diferentes parejas en su caminar en sentido contrario a las agujas del reloj. Los encontronazos son algo que “no ocurre”, independientemente de lo atestada que esté la pista. Mantener estilo y orgullo a pesar de todas las limitaciones externas sigue siendo el truco entre los tangueros aún hoy en día. Tal y como lo era cuando el tango se estaba formando, surgiendo de la impotencia y la decepción de los barrios de pobreza e inmigración, a las orillas del Río de la Plata. Vivir en precario no es nada nuevo para los porteños, y aunque las canciones hablen de las más amargas traiciones y desamparos, quizás el tango también se pueda considerar una fructífera adaptación, una manera de soñar juntos e independizarse del mañana.

Como en una rotonda cualquiera y en numerosas sociedades, tienes más derechos en el círculo interior. Allí los errores son posibles al abrigo del círculo exterior, allí se permiten pasos más largos, ganchos, boleos, pequeñas florituras con los pies que no se agarran al suelo. Es decir, si todavía hay espacio hacia fuera en el círculo interior. Hasta allí huyen tanto los desenfrenados como los principiantes que no logran adecuarse con improvisación a la circulación en sentido contrario a las agujas del reloj. Estar siempre preparado para tener que cambiar de dirección, detenerse, transformar un giro derecho en un cauteloso giro izquierdo, darse cuenta de las posibilidades de los pasos cortos para que no se conviertan en monótonas repeticiones. Aquí todo el mundo parece saber esto, como si fuera algo innato. ¡Sí, en aquéllos que tienen algunos decenios a las espaldas sobre la pista! Pero no es innato. Del mismo modo que no lo es un cierto lenguaje de palabras y sintaxis. Mas, la posibilidad es seguramente innata.

El tango social requiere habilidad e imaginación, y la mayoría de la gente evita las milongas al principio, salvo para ver a otros bailar. Se limitan a los ensayos de baile los primeros años, mientras los fundamentos se asientan en el cuerpo. Para eso hay la llamada práctica por la tarde o tarde noche. Aquí en el Canning, los lunes, es tradición una práctica específica para hombres, entre cursillo y cursillo. Lo descubrí participando. Por casualidad. Era mi primera noche de lunes en Buenos Aires y acudí temprano al cursillo de perfeccionamiento de Natalia Games y Gabriel Angio. Vi a hombres bailar con hombres y también a mujeres con hombres, y un tipo amable me invitó a ensayar con él. Al rato me preguntó si quería intentar llevar el baile. Intercambiamos papeles y comencé a fijarme mejor en los trazados sobre los que el instructor trabajaba con la ayuda de los diferentes muchachos del grupo.

Seguimos turnándonos en llevar el timón en jocosos experimentos, mientras yo me admiraba de lo modernos que eran los hombres argentinos. Y en realidad, esta admiración continuó, a pesar de enterarme de que esto era la llamada práctica para hombres. Las mujeres participaban en pie de igualdad. Al comenzar la verdadera clase, se volvió a los roles tradicionales, las mujeres ensayaban cómo ser llevadas, los hombres cómo llevar.

La cercanía requiere que me sienta a gusto junto a mi pareja de baile y que aprenda a sentirme a gusto con los demás. Estoy desarrollando el libro tanguero de mi propio cuerpo. Al mismo tiempo aprendo a no ver a aquellos junto a los que no creo que me pueda sentir bien justo ahora. Y quizás no ver en absoluto a aquellos que no conozco o que no he visto bailar. En Buenos Aires se saca a bailar con los ojos, enviando signos de interrogación con las cejas si hace falta. Nadie debe verse obligado a hacer un viaje en balde para invitar a bailar. La tradición simplemente manda que nos encontremos al borde de la pista si la invitación es mutua. La mujer se acerca por el camino más corto a la pista, donde espera, mientras el hombre recorre el trayecto más largo. En las milongas tradicionales se considera una grosería acercarse a la mesa de alguien e invitarle a bailar con palabras. Entre las generaciones más jóvenes es aceptable entre conocidos y, en este caso, igual de aceptable contestar que no.

Si no existiera la cortina, sería más complicado encontrar a una pareja de baile. Cortina se llama el tradicional descanso que se toma después de cada tanda de tangos. Ésta, generalmente, se compone de cuatro tangos, cuatro canciones de los tesoros del arte tanguero. Cuatro tangos, cuatro valses tangueros o canciones milongas. (Y cuando menos lo esperas intercalan una serie de canciones de rock, si no de salsa y, a veces, el baile popular argentino, la chacarera). La milonga es la danza a la que deben su nombre las sesiones de baile tanguero. De este modo, la palabra milonga tiene doble significado. Es el baile más antiguo dentro de la familia tanguera y requiere un movimiento de pies mucho más vivaz que en otras ocasiones, más rápido y muy a ras del suelo. A menudo a la milonga se le denomina la madre o predecesora del tango, junto al candombe, el baile de los afroargentinos.

Durante la cortina todo el mundo abandona la pista. Se considera de simple buena educación, igual que el cambio de pareja. Bailar con la misma persona dos o tres tandas seguidas significa que los involucrados son o matrimonio, novios, verdaderos amantes o futuros amantes. La mayoría respeta esta interpretación, tanto en la milongas por la tarde, como en las milongas nocturnas, hasta bien entrada la noche. A partir de las tres el gentío en la pista empieza a perder su número, y entre las cuatro y las seis los milagros pueden ocurrir. Entonces es divertido bailar al son de la música de Osvaldo Pugliese. Grabaciones de los años cuarenta del siglo pasado. E incluso de Piazzolla.

Llueve esta noche. Una noche otoñal a principios de abril. La pista del Canning tiene fama de ser una de las mejores de la ciudad. Pero el tejado tiene goteras. En Buenos Aires muchos tejados tienen goteras este año. Las gotas se precipitan atravesándolo, aterrizando en el extremo de la pista, delante de las mesas, como para recordar que hay crisis. Que si a menudo ha sido menester, ahora es de absoluta necesidad seguir “tangueando”.

El reloj va camino de las cuatro cuando empiezo a bailar con Alexander. Me parece que llevo sin bailar con él desde la madrugada del Viernes Santo. Eran las últimas tandas en el Niño Bien y yo —hacía tiempo que me había quitado todo calzado elegante, con los pies desnudos dentro de polvorientas zapatillas de tela con suelas de cuero planas para bailar— pude leer en el semblante de algunos jóvenes sentados a una mesa que mis pies resultaban bastante graciosos.

Me siento a gusto con este hombre tangomaníaco, alto y moreno, ahora cuando ha llegado la hora de los pasos largos. La hora del júbilo y el atrevimiento. La cercanía es libertad, no flirteo, mientras bailamos. La prohibición no escrita del boleo, con el pie en alto, se levanta. Y él se siente a gusto conmigo. Puede jugar, permitirse algo nuevo que no sabe en qué acabará, rematarlo, sorprendiéndose a sí mismo y a mí. Es fácil seguirlo, y cuando malinterpreto algo, lo convierte en un nuevo juego improvisado. Quiero volver a bailar con vos, dice, no esta próxima tanda, sino la siguiente. ¿Vos dónde vas a estar ? ¡Quedate, por favor, donde pueda verte! Está en compañía de mujeres jóvenes esta noche, probablemente de su edad, cerca de los treinta, y veo que una de ellas se queda en la mesa esperándolo. Bailan. En un nuevo abrazo. Intercambiando nuevas corrientes. Le alcanza hasta el pecho, fina, con facciones japonesas, movimientos cautelosos. Apacible. En un santiamén él adecua su dirección a su carácter, a su cuerpo, su equilibrio, sus posibilidades mutuas en un baile común. Y una instantánea eternidad después, a otras posibilidades conmigo.

Después de nuestra segunda tanda, decido largarme, acompañando a unas amigas que viven en San Telmo; de este modo me puedo apear del coche en alguna parte de la zona de Congreso donde me hospedo. Estoy satifecha con la noche, habiendo bailado con otros magníficos bailarines. Y me parece de mala educación esperar más tandas con Alexander y no tengo ganas de bailar con otros. Tengo que comprarme cedés para llevarme a Europa. Hay un vendedor en el local, Jorge, que conduce un taxi y atrae a los clientes bailando. Todavía no había conseguido un disco bueno cien por cien de Carlos Di Sarli y...

Y luego a ponerse los zapatos de calle.

Me he cambiado de calzado de un pie y quitado las zapatillas de baile del otro, cuando lo veo a unos cuantos metros. ¡Me está mirando! De pie, con los brazos relajados, en pose de espera, frente a mí, oblicuamente. Sin gestos. Sin acercarse. No es necesario. Sé lo que quiere y esto lo sabe él cuando me calzo las zapatillas de nuevo. Las zapatillas de Farroni, hechas a medida, me están casi bien, empezando a amoldarse a mí. Se acerca a la pista y espera allí.

Es entre baile y baile, con el reloj encaminándose hacia las cinco, cuando surge la pregunta sobre los mejores bailarines del mundo. Dado que dos veces la malinterpreto, logro pensar ¿tendrá megalomanía este tipo? ¿Tendrá no sé qué planes disparatados...?, o quizás sea aún mejor bailarín de lo que me imaginaba. ¿Pero el mejor del mundo?

¿A qué te refieres? ¿Te refieres a ti mismo?, pregunto al final para enterarme mejor y para mostrarme educada.

Dejame a mí fuera, me dice, al tiempo que nos reencontramos en un abrazo clásico. Sé que aquí hay gente a la que le gusta verte bailar conmigo, pero me refiero a otra cosa. Tomate tres segundos para mirar alrededor. Entonces verás los mejores tangueros del mundo sobre la pista.

Y robo un poco de atención de mí misma, de la música y el baile para intentar adivinar qué es lo que quiere decir. ¡Fabián Salas se ha puesto en marcha! ¡Válgame Dios!, él que lleva sentado toda la noche a una mesa junto a la pista hablando con otros hombres de mediana edad. Pero ¿él es el mejor tanguero del mundo? ¿Y con quién está bailando? No es la mujer con la que hace las demostraciones. Veo a Darío, un jovencísimo bailarín de demostración que bailó alquilado hace poco en el Festival Internacional del Tango de Fabián y Gustavo Naveiras, pero en este momento está sentado charlando. En la pista apenas hay de siete a diez parejas. Y nosotros. No, no veo a ningún bailarín conocido salvo Fabián. Algunos rostros los he visto antes, pero... no. Incluso la pareja que salió a la palestra sobre las dos se ha ido. Ezequiel y Sabrina, que de vez en cuando sacude el culo con extraña gracia. Para un tanguero de demostración es importante encontrar sus propias señas de identidad y hacerlas visibles. Tal y como se permite Geraldina de manera brillante. Se abre en esplit o espagat cuando menos lo esperas, no en el aire como una bailarina de ballet, sino sobre el suelo, y luego se eleva como un resorte de nuevo. A veces se apoya un instante sobre sus talones, de modo que los tacones altos de sus zapatos quedan tumbados sobre la pista y el juego de pies parece completamente confuso y callejero. Geraldina es la que está más en boga ahora, la más popular de las que salen a la palestra en las milongas, joven, morena, suave, hermosa y con aires de convicción. Pero no está aquí. No ahora.

¿A qué se refiere el hombre? ¿De quiénes está hablando? ¿Y quién es él mismo? La respuesta a esta segunda pregunta no la requiero en palabras. Lo llamo Alexander y tal vez sea norteamericano de ascendencia rusa. No lo sé, ni si se ha instalado definitivamente, ni cuándo, en Buenos Aires. En esta ciudad que de alguna forma crece y se expande en mi mente, al intentar entender lo que él quiere decir.

¿Te refieres entonces a Fabián Salas?

No. Fabián está bailando ahora y es inusual verlo bailar en las milongas. No me refiero a él en particular. Estoy hablando de esos mejores tangueros del mundo que disfrutan de las horas postreras, los que salen tarde a la pista y nadie ve. No bailan para los espectadores, lucen más cuando la mayoría de la gente se ha ido a casa, no bailan para otros y nadie los nota. Ésos son los mejores tangueros del mundo. ¿No lo ves?, ¡eso es magia! El mundo no tiene ni idea. Lo sabés vos. Lo sé yo. Guardátelo como un recuerdo personal. Una pizca de magia, dice Alexander, quien empuja, más de una vez, mis rodillas hacia abajo con las manos, cuando alguna de ellas se queda como suspendida en el aire de la sorpresa y la fascinación por sus insospechados giros e inesperadas direcciones en las que yo me quedo varada.

Nuevas leyes regían ya. No sé qué fue de la ley de la gravedad, pero sé que me resultó bastante más difícil cambiar de calzado la segunda vez que me preparaba para despedirme de la milonga en Palermo esa mañana de martes. Tal vez era una especie de asesinato el abandonar la magia mientras todavía había gente bajo su influjo.

Buenos Aires, 9 de abril 2002

Título original islandés: Heimsins besti tangóari

Traducción española: Kristinn R. Ólafsson

Heimsins besti tangóari

Heimsins besti tangóari

Smásaga eftir Kristínu Bjarnadóttur

Langar þig til að dansa við heimsins besta tangódansara? heyrist mér hann segja - ¿Querés bailar con el mejor tanguero del mundo? - og dansgleði mín tyllir sér á tær þar sem við stöndum og bíðum eftir næsta tangó í heitri argentínskri haustnóttinni. Ég heyri ekki fleirtöluna, ekki heldur þegar hann endurtekur spurninguna á ensku:

Do you want to dance with the best dancers in the world?

Um hvað var hann að tala? Átti hann við sjálfan sig, sem ég dansaði við nú þegar? Undarleg spurning.

Vissulega var hann dansari að mínu skapi og norðurevrópsk og tangóþyrst sem ég er, ákvað ég fyrir nokkrum vikum að fyrstu sporin okkar saman yrðu ekki þau síðustu. Það var hér á sama stað, Salón Canning við Scalabrini Ortiz í gamla Palermo. Við könnuðumst við hvort annað frá námskeiði hjá Corina de la Rosa og Julio Balmaceda og hann bauð mér upp í miðri töndu eða fjögurralagasyrpu og kom mér á óvart með snerpu og kraftmiklum vindmyllum, snúningum sem umturnuðu mér í mylluvæng. Það fólst skondin ögrun í því að fylgja honum og næstu vikurnar var ég fljót að taka eftir hvort hann var mættur á sömu milongu og ég. Stundum komst hann ekki hjá því að taka eftir mér og það kom fyrir að við ferðuðumst saman á innanhússvegum tangósins. Þess á milli varð ég vitni að því hvernig hann gerði sig heimakominn á ólíkum milongum, tangódansleikjum, í Buenos Aires. Hann dansaði einatt með sömu einbeitingu að því er virtist, stundum manískt, hverja tönduna á fætur annarri við ólíkar konur frá því að nóttin var ung og sem þéttast var á dansgólfinu og þar til aðeins voru eftir þeir sem gerðu sig að kóngum og drottningum með því að vera um kyrrt. Héldu áfram að dansa þegar hljómsveitin hætti að leika og stundir geisladiskanna byrjuðu á ný. Þegar tími örstuttra spora - vegna umferðarhættu - var liðinn hjá.

Framan af nóttu gildir agaðasta sort af sósíal tangó á vel sóttum milongum. (Í Evrópu tala tangóunnendur um sósíal tangó til aðgreiningar frá sýningardansinum og Argentínumenn nota þá nafngift.) Fyrirframsamin kóreógrafía er óhugsandi, hún er spuni, sífelld leit að leið til að túlka tónlistina á mjög takmörkuðu gólfplássi. Samspilið hjá hverju pari fyrir sig sem dansar brjóst við brjóst, kinn við kinn eða enni við kinn, yrði krumpað ef ekki væri samstillingin milli ólíkra para á leið sinni mót sólu. Árekstrar eru nokkuð sem „ekki gerist“ sama hve þröngt er á dansgólfinu. Að halda stílnum og stoltinu þrátt fyrir allar ytri takmarkanir, það er galdurinn meðal tangódansara, trúlega líkt og þegar tangóinn var að mótast, vaxa upp úr vanmætti og vonbrigðum í hverfum fátækra og aðfluttra við Rio de la plata. Að lifa við óöryggi er ekkert nýtt fyrir Buenos Airesbúa og þótt söngvarnir fjalli um sárustu svik og horfin skjól, má kannski líta á tangódansinn sem frjóa aðlögun, aðferð til að dreyma saman og gera sig óháðan morgundegi.

Líkt og á venjulegu hringtorgi og í mörgum samfélögum ertu rétthærri í innsta hringnum. Þar eru mistök hugsanleg í skjóli hinna ytri, þar leyfast lengri spor, ganchos, bóleos, smáskreytingar með fótum sem ekki halda sér við gólfið. Það er að segja ef enn er útrými í innsta hringnum. Þangað flýja bæði hömlulausir og viðvaningar sem ekki hafa tök á að laga sig að umferðinni mót sólu með spuna. Að vera sífellt viðbúin því að þurfa að breyta um átt, nema staðar, snúa hægrigíró upp í varlegan vinstrigíró, koma auga á möguleika stuttu sporanna svo þau verði ekki einhæfar endurtekningar. Hér - í tangósölum Buenos Airesborgar - virðast allir kunna þetta, sem væri það meðfætt. Já, hjá þeim sem eiga áratugi að baki á dansgólfinu! En það er ekki meðfætt. Ekki frekar en ákveðið talmál með orðum og setningarbyggingu. En möguleikinn er örugglega meðfæddur.

Sósíal tangó krefst hæfni og hugmyndaflugs og flestir hér í borg láta dansiböllin - milongurnar - eiga sig til að byrja með, nema þá til að sjá aðra dansa. Láta sér nægja dansæfingar jafnvel fyrstu árin meðan grunnlögmálin eru að hreiðra um sig í líkamanum. Til þess er svonefnd práctica síðdegis eða snemma kvölds. Hér á Canning er hefð fyrir sérstakri mánudagspráctica fyrir karlmenn, milli námskeiða. Ég komst að því með því að taka þátt. Óvart. Það var fyrsta mánudagskvöldið mitt í Buenos Aires og ég mætti snemma á framhaldsnámskeið hjá Gabriel Angio og Natalia Games. Ég sá karlmenn dansa við karlmenn og líka konur við karlmenn og vingjarnlegur náungi bauð mér að æfa með sér. Eftir smástund spurði hann hvort ég vildi prófa að stjórna. Við höfðum hlutverkaskipti og ég fór að taka betur eftir hvaða mynstur leiðbeinandinn var að fást við með aðstoð ólíkra drengja úr hópnum. Við héldum áfram að stjórna á víxl í kátínufullum tilraunum, meðan ég dáðist að því hve argentínskir karlmenn væru nútímalega sinnaðir. Og raunar hélt sú aðdáun áfram þótt ég kæmist að því að þetta var svokölluð práctica fyrir karlmenn. Konur tóku þátt sem jafningjar. Þegar sjálf kennslustundin hófst var svissað yfir í hefðbundna hlutverkaskipan, konur þjálfuðu sína fylgni og karlar stjórn.

Nálægðin krefst þess að mér líði vel með þeim sem ég dansa við og ég læri að láta mér líða vel með fleirum. Er að þróa tangóbók míns eigin líkama. Um leið læri ég að sjá ekki þá sem ég trúi ekki að mér geti liðið vel með einmitt núna. Kannski alls ekki þá sem ég ekki þekki eða hef ekki séð dansa. Í Buenos Aires er boðið upp með augunum. Spurningarmerki send með augabrúnunum ef þarf. Enginn á að þurfa í snuðferð að bjóða upp. Hefðin býður manni einfaldlega að hittast við jaðar dansgólfsins ef boðið er gagnkvæmt. Konan gengur stystu leið að dansgólfinu og bíður þar meðan karlmaðurinn tekur á sig lengri leiðina. Á hefðbundnum milongunum þykir dónaskapur að ganga að borði einhvers og bjóða upp með orðum. Meðal yngri kynslóðanna er það í lagi milli þeirra sem þekkjast og þá álíka mikið í lagi að segja nei.

Ef ekki væri cortínan væri flóknara að finna sér dansfélaga. Cortina kallast hið hefðbundna hlé eftir hverja töndu eins og tangósyrpan nefnist. Hver tanda er yfirleitt fjórir dansar, fjögur lög úr fjársjóði tangótónlistarinnar. Fjórir tangóar, fjórir tangóvalsar eða fjögur milongalög. (Og þegar minnst varir kemur rokksyrpa, ef ekki salsa og stundum argentínski þjóðdansinn chacarera.). Milongan er dansinn sem gefur tangódansleikjum nafn sitt. Orðið milonga hefur þannig tvíþætta merkingu. Hann er elsti dansinn í tangófjölskyldunni og krefst þess að tekið sé til fótanna á mun fjörlegri hátt en annars, hratt og mjög jarðbundið. Oft er talað um dansinn milonga sem móður tangósins, eða fyrirrennara ásamt candombe, dansi afróargentínara.

Í cortínunni fara allir af gólfinu. Slíkt þykir sjálfsögð kurteisi, rétt eins og það að skipta um dansfélaga. Að dansa við sömu manneskju tvær eða fleirir töndur í röð þýðir að þar eru hjón á ferð, kærustupar, alvöru elskendur eða verðandi elskendur. Flestir virða þá túlkun bæði á síðdegismilongum og fram eftir nóttu á næturmilongum. Eftir klukkan þrjú byrjar þyrpingin á dansgólfinu að þynnast og milli fjögur og sex geta undur gerst. Þá er gaman að dansa tónlist Osvaldos Pugliese. Upptökur frá fimmta áratug síðustu aldar. Og jafnvel Piazzolla.

Það rignir í nótt. Haustnótt í byrjun apríl. Gólfið á Canning hefur orð á sér fyrir að vera eitt af bæjarins bestu. En þakið lekur. Í Buenos Aires eru mörg þök sem leka í ár. Droparnir hraða sér í gegn, lenda yst á dansgólfinu fyrir framan borðin eins og til að minna á að það er kreppa. Að oft er þörf en nú er nauðsyn að tangóa sig áfram.

Á fjórða tímanum byrja ég að dansa við Alexander. Mér finnst að ég hafi ekki dansað við hann síðan aðfaranótt föstudagsins langa. Það voru síðustu töndurnar á Niño Bien og ég - löngu komin úr öllu fótafíniríi, berfætt í rykugum tuskuskóm með flötum dansleðurbotnum - gat lesið af svip nokkurra ungmenna sitjandi við borð að ég var frekar fyndin til fótanna.

Mér líður vel með þessum hávaxna tangómaníska manni, nú þegar tími löngu sporanna er kominn. Tími gáskans og dirfskunnar. Nálægðin er frelsi ekki daður þegar við dönsum. Hinu óskráða banni við boleo með fótinn hátt á lofti er aflétt. Og honum líður vel með mér. Getur leikið sér, leyft sér eitthvað nýtt sem hann veit ekki hvar mun enda, fylgt því eftir og komið bæði sér og mér á óvart. Það er auðvelt að fylgja honum og þegar ég misskil eitthvað spinnur hann úr því nýjan leik.

Ég vil dansa við þig aftur segir hann, ekki næstu töndu en þar næstu. Hvar verðurðu? Viltu vera þar sem ég sé til þín! Hann er í félagsskap ungra kvenna þessa nótt, trúlega á hans aldri nálægt þrítugu og ég sé að ein þeirra er eftir við borðið og bíður hans. Þau dansa. Í nýju faðmlagi. Skiptast á nýjum straumum. Hún nær honum í brjóst nett með japanska andlitsdrætti, varlegar hreyfingar. Kyrrlát. Leifturhratt lagar hann stjórn sína að hennar skapi, hennar líkama, hennar jafnvægi, þeirra möguleikum í sameiginlegum dansi. Og augnabliks eilífð síðar að öðrum möguleikum með mér.

Eftir aðra tönduna okkar ákveð ég að drífa mig, verða samferða kunningjakonum sem búa í San Telmo, þá get ég hoppað úr bílnum einhvers staðar á Congresosvæðinu þar sem ég bý. Ég er ánægð með kvöldið, búin að dansa við fleiri góða dansara. Finnst dónaskapur að bíða eftir fleiri töndum með Alexander og mig langar ekki til að dansa við aðra. Ég þarf að kaupa geisladiska að hafa með mér til Evrópu. Það er sölumaður á staðnum, Jorge sem keyrir leigubíl, selur heimabrennda diska með völdum sígildum tangóhljómsveitum, dansar til sín viðskiptavini og ekur þeim svo heim.

Ég var ekki búin að útvega mér neinn pottþéttan disk með Carlos Di Sarli og ...

Og svo í götuskóna.

Ég er búin að hafa skóskipti á öðrum fæti og komin úr dansskónum á hinum þegar ég sé hann í nokkurra metra fjarlægð. Hann horfir á mig! Stendur með afslappaða handleggi í biðstöðu skáhallt fyrir framan mig. Án svipbrigða. Kemur ekki nær. Þess þarf ekki. Ég veit hvað hann vill og það veit hann þegar ég mjaka mér aftur í dansskóna. Sérsaumuðu skórnir frá Farroni eru að verða góðir, farnir að laga sig að mér. Hann færir sig nær dansgólfinu og bíður þar.

Það er milli dansa þegar liðið er á fimmta tíma næturinnar, sem spurningin um heimsins bestu dansara kemur. Út af því að mér misheyrist tvisvar næ ég að hugsa er maðurinn með mikilmennskubrjálæði! Er hann með einhver ævintýraleg plön eða... kannski er hann enn betri dansari en ég hef gert mér grein fyrir. En heimsins besti? Hvað áttu við. Áttu við sjálfan þig, spyr ég loks til að verða einhvers vísari og til að vera kurteis.

Sleppum mér, segir hann um leið og við finnum hvort annað aftur í klassísku faðmlagi. Ég veit að hér er fólk sem finnst gaman að horfa á þig dansa við mig, en ég á við annað. Taktu þrjár sekúndur í að líta í kringum þig, þá sérðu heimsins bestu dansara á gólfinu.

Og ég stel smáathygli frá sjálfri mér, tónlistinni og dansinum til að reyna að giska á hvað hann meinar. Fabián Salas er kominn af stað! Svei mér þá, hann sem er búinn að sitja við borð næst dansgólfinu og spjalla við aðra miðaldra menn alla nóttina. En er hann heimsins besti dansari? Og við hverja er hann eiginlega að dansa! Ekki konuna sem hann sýnir með. Ég sé Dario, kornungan sýningardansara sem leigudansaði á Alþjóðlegu tangóhátíðinni þeirra Fabiáns og Gustavo Naveiras fyrir skömmu, en hann situr bara og spjallar þessa stundina. Á gólfinu varla nema sjö til tíu pör. Og við. Nei, ég sé enga þekkta dansara nema Fabián. Sum andlitin hef ég séð áður, en ... nei. Meira að segja parið sem tróð upp um tvöleytið er farið. Ezequiel og Sabrina sem á það til að hrista rassinn með skringilegum sjarma. Fyrir sýningardansara er um að gera að finna sín séreinkenni og gera þau sýnileg. Eins og Geraldina leyfir sér með glans. Vippar sér í splitt eða spígat þegar minnst varir, ekki í loftinu eins og ballettdansari heldur á gólfinu og eins og fjöður upp aftur. Stundum stígur hún augnablik í hælana þannig að háu skóhælarnir leggjast á gólfið og fótaburðurinn sýnist fullkomlega brenglaður eða götudanslegur. Geraldina er sú sem er mest í tísku núna, vinsælust af þeim sem troða upp á milongum, ung, svarthærð, mjúk, falleg og fullvissuleg. En hún er ekki hér. Ekki núna.

Hvað á maðurinn við? Um hverja er hann að tala og hver er hann sjálfur? Svari við síðustu spurningunni geng ég ekki eftir með orðum. Ég kalla hann Alexander og kannski er hann norðuramerískur Rússi að uppruna. Ég veit það ekki, né heldur hvort né hvenær hann er alkominn til Buenos Aires. Í fjórtánmilljónmannaborginni sem eins og vex, tútnar út í huga mér við að átta mig á hvað hann á við. Áttu þá við Fabián Salas?

Nei. Fabián dansar núna og það er óvenjulegt að sjá hann dansa á milongum. Ég á ekki sérstaklega við hann, ég er að tala um þessa heimsins bestu dansara sem njóta síðustu tímanna,fara seint út á gólfið og enginn sér þá. Þeir dansa ekki fyrir áhorfendur, njóta sín best þegar flestir eru farnir heim, dansa ekki fyrir aðra og enginn veit af þeim. Það eru heimsins bestu tangódansarar. Sérðu það ekki, þetta eru töfrar! Heimurinn hefur ekki hugmynd. Þú veist það. Ég veit það. Geymdu það bara með þér eins og persónulega minningu. Brot úr töfrum, segir Alexander, sem ýtir hnjánum á mér niður á við með handafli oftar en einu sinni, þegar annað hvort þeirra eins og festist í loftinu af undrun og í spurn yfir óútreiknanlegum snúningum hans og óvæntum áttum sem ég stranda í.

Ný lögmál voru tekin að ráða. Ég veit ekki hvað varð af þyngdarlögmálinu en ég veit að það reyndist mér öllu erfiðara að hafa skóskipti í annað sinn sem ég bjó mig undir að kveðja milonguna í Palermo þennan þriðjudagsmorgun. Ef til vill var það eins konar morð að yfirgefa töfrana meðan enn var fólk í þeim.

Buenos Aires, 9. apríl

©k.bjarnadóttir